چغاله بادام یکی از میوههای نوبر فصل بهار و در واقع میوه درخت بادام است که قشر خارجی آن سبز رنگ و پوشیده از کرکهای ظریف بوده و داخل آن روکش سفید و نرمی وجود دارد که مغز آبکی و نازک بادام را در خود نگهداری میکند.
در این حالت میوه بادام کاملا رشد نکرده و کال است که با عنوان چغاله بادام مصرف میشود. در قدیم معتقد بودند این میوه نارس باعث تقویت لثه و ریشه دندانها میشود و برای خشکی دهان مفید است.
چغالههایی که مقداری تلخی دارند حاوی مقدار بسیار کمی اسیدسیانیدریک و ترکیبی از سم خطرناک سیانور هستند که مصرف زیاد آن میتواند منجر به مسمومیت در مصرفکننده شود.
به طور کلی مواد مغذی میوه کال و نارس بادام کمتر از میوههای رسیده است و از نظر کلسیم، آهن و به طور کلی املاح معدنی در سطح پایینتری قرار دارد. رسیده این میوه افراد را در برابر بیماریهایی چون پوکی استخوان ، افزایش کلسترول ، کمخونی و چسبندگی رودهها محافظت میکند، اما تا وقتی کال است از این ویژگیها برخوردار نیست.
البته این میوه در صورت عدم افراط و رعایت برخی نکات بهداشتی فایده مهمی چون جلوگیری از گرفتگی عضلات دارد. در واقع میوه سبزرنگی نظیر چغاله بادام که کال و نارس است سرشار از کلروفیل است. کلروفیل داخل بدن در مسیر کانال گوارشی به تولید منیزیم کمک شایانی میکند و از آنجا که منیزیم برای کاهش گرفتگی عضلات نقش بسزایی دارد، خوردن متعادل آن میتواند تا حدی در بهبود گرفتگی عضلات مفید واقع شود.
از سوی دیگر این نوبرانه ترکیبات اسیدی دارد که وجود آنها در معده مانع آسیب رسیدن به بافت معده و بروز سرطان معده میشود؛ البته باید گفت این نوبرانه از نظر ویتامین C کامل نیست و کم کالری بودن آن نیز موجب لاغری نمیشود.
این میوه اغلب هضم سنگینی دارد و از آنجا که با هدف کسب سود بیشتر توسط باغداران با وسوسه دلالان و واسطهها زودهنگام عرضه میشود بیش از حد کال و نارس بوده و طبیعت آن بسیار سرد است به گونهای که فرد با مصرف بیش از اندازه آن به اصطلاح عامیانه سردی میکند و گاهی دچار عوارضی از قبیل دلدرد، تهوع، اسهال و سردرد میشود.
اگر چغاله بادام به صورت بهداشتی کمپوت، خورش یا ترشی شود مصرف متعادل آن میتواند تا حدودی مواد مغذی را به بدن برساند.چون این میوه با پوست مصرف میشود باید حتما در ضدعفونی کردن و شستن آن دقت کرد.
اغلب میوهفروشان و فروشندگان دورهگرد با آب جوی یا چاه مبادرت به شستن این میوه میکنند که میتواند عاملی برای بروز بیماریهای گوارشی بویژه حصبه شود.
بیماری حصبه نوعی عفونت باکتریایی است که از طریق مصرف آب یا غذای آلوده میتواند به انسان منتقل شود که در کودکان و افراد بالای ۶۰ سال رایجتر است.
عوارض این بیماری شامل کاهش شدید آب و املاح بدن ، سوراخ شدن رودهها، خونریزی دستگاه گوارش، عفونت استخوان و هپاتیت است.
